Het was vandaag heerlijk warm weer. Genietend in de tuin en natuurlijk van het nieuwe terras. De enige die vandaag niet zo leek te genieten is Menno. Niks vond ie leuk. De anders zo heerlijke fruithap hoefde hij niet eens. ‘s-Middags tijdens de lunch wilde hij alleen eten wat Rene aan het eten was. De eigen boterham was vandaag niet lekker genoeg. Maar ja, geef hem eens ongelijk. Een boterham met hagelslag, een plak peperkoek, een stukje kaas en stukjes koude kip zijn uiteraard veel lekkerder als die plakkerige smeerkaas op brood. Toch heeft het vervelend zijn voor mama ook zo z’n voordelen. Bijvoorbeeld als je in de supermarkt een rij van 8 volle karretjes voor je hebt. En dat bij alle de 9 kassa’s. Hellup!!! Zodra Menno begint te jengelen omdat het zolang duurt, kijken er een aantal mensen om. Daar sta je dan met 1 boodschap. Gelukkig zijn een een aantal mensen zo vriendelijk om je voor te laten. Je ziet ze denken: Het is zo zielig voor dat kindje, het is toch al zo warm. Het kan natuurlijk ook zijn dat ze nog in een feestroes zitten. Een paar zijn wel heeeel erg vrolijk. PSV is kampioen ole ole ole.. Mama zegt dank je wel en gaat met een glimlach 6 karretjes voorbij. Ideaal zo’n jengelend kind. En natuurlijk gefeliciteerd PSV!! Dank jullie wel. (Eindhoven de geksteuuh!)
Continue reading ‘PSV kampioen ole ole ole’
Archive for May, 2003
PSV kampioen ole ole ole
Mount Everest
We hadden het net op tijd in de gaten. Marjan was de rotzooi in Menno’s kamer aan ‘t opruimen en ik was me aan ‘t scheren. Ondertussen kroop Menno vrolijk heen en weer over de overloop. Totdat het ineens verdacht stil werd. Meneer was een ontdekkingsreis begonnen naar de zolder. Zonder hulp had ie al de een paar treden achter de rug. Hij kan er de laastste dagen trouwens geen genoeg van krijgen: lopen. Al zittend gaan de handjes omhoog, aangevuld met een vragende blik, en indien nodig vergezeld van een kreet. Als ie dan de kans krijgt om een paar handen te pakken te krijgen, gaat meneer in een rap tempo ervandoor. En dat alles gaat de godganselijke dag door. Aan het eind van de dag hebben we nog net geen bottenkraker nodig om enigsinds normaal rechtop te kunnen staan.
Continue reading ‘Mount Everest’
Inspectie
Het is de laatste tijd stil geweest op dit weblog, of maandboek, zoals u wilt. We zijn de afgelopen dagen druk in de weer geweest met het aanleggen van een terras. Ik heb me het apelazarus gewerkt om alles op tijd af te krijgen voordat de stratemaker – of eigenlijk de terras-maker – afgelopen maandag kon beginnen. En dat viel niet mee, want aangezien het de afgelopen weken behoorlijk geregend heeft was het zand wat uit de tuin moest komen zo ongeveer drie keer zo zwaar als normaal. :down: Maar, het resultaat mag er zijn. Een fraai terras waar Menno zich naar hartelust op kan uitleven. En er blijft nog voldoende gras over om eens lekker te stoeien. Menno pakte overigens gisteren meteen de koe bij de spreekwoordelijke horens. Het terras was nog maar net een uurtje oud of hij was op handen en voeten de zaak aan ‘t verkennen (lees: inspecteren). Natuurlijk ging dat alles niet snel genoeg. Papa moest komen om te helpen. Zelfstandig lopen gaat n.l. nog niet, dus elke keer als meneer het in z’n hoofd haalt om een stukje te gaan lopen, moeten wij opdraven om z’n handjes vast te houden. Prachtig om de grijns op zijn gezicht te zien als de eerste stapjes worden gezet.
Continue reading ‘Inspectie’
In het voorhuis
“ Op Menno’s verjaardag waren we zelfs nog creatief geweest. Waarschijnlijk in een vlaag van verstandsverbeistering, maar toch. Het resultaat mocht er zijn. 18 muisjes (nee, niet die kleine roze of blauwe bolletjes) met dropveterstaart en verassing in z’n buik. Het verslag wat Menno later op de dag gaf was overduidelijk. Luid gebabbel met een grote glimlach: geslaagd dus! Op de Bloemenkinderen wisten ze te vertellen dat de rozijntjes door de kamer vlogen.”
Continue reading ‘In het voorhuis’
Hoera!
“ Menno is jarig. ‘s-ochtends om een uur of half negen was het al zover. Samen met papa en mama in bed. Hieperdepiep hoera! Na het verjaardagsconcert (gezien de kwaliteit hebben dit maar niet op video gezet) waagde Menno zich aan zijn eerste kadootje van die dag: hamertje tik. Eigenlijk boeide het kadootje hem niet zo, spelen met mama en papa is veel leuker. We hebben dan ook de alle moeite moeten doen om ‘m een beetje interessant op de foto te krijgen m?t kado.
Ondanks zijn extra lange ochtend-dutje was ‘t ‘s-Middags bij de taart even mis. Veel ‘vreemden’ die kort achter elkaar binnenkomen, allemaal aan ‘m zitten te frunniken, en dan moet ook nog een kaarsje uitgeblazen worden. Da’s allemaal effe teveel. Ook de mooie hoed die we in een creative bui hadden gemaakt moet het ontgelden. Bij uitzondering mag die een paar seconden op z’n hoofd blijven staan, maar dan moet ie snel weer af.
Een half uur daarna is alles weer ok, en wordt er driftig met het nieuwe speelgoed gespeeld en heeft meneer weer het hoogste woord. Al met al een geslaagde dag waar we dankzij de foto’s en de video camera nog wel eens naar gekeken zal worden. Overigens blijft ‘t niet bij deze dag, want morgen wordt Menno bij de Bloemenkinderen in het zonnetje gezet, en zaterdag komt er ook nog bezoek. (het blijft maar doorgaan!)
“
Continue reading ‘Hoera!’
/images/wordpress.png" alt="Powered by WordPress" align="top" border="0" />
Recent commentaar