Vandaag voelt Menno zich alweer iets beter. Hij krijgt weer plezier in dingen te doen en af en toe kan er zelfs een lachje vanaf. Terwijl Menno zich lekkerder voelt, komt papa ziek naar huis. Toch ook niet de 6e ziekte? Volgens papa niet, want hij heeft er al meer als 6 gehad in zijn jonge jaren. Op aandringen zijn we zonder papa maar gaan zwemmen. Hij zat duidelijk nog niet zo in z’n hum. Misschien nog een staartje van de 6e ziekte. Zelfs samen onderwater bellen blazen was niet leuk (nee, niet met de billen). En normaal is dat toch echt de slagroom op het toetje.

Vandaag zijn we met Menno naar de dokter geweest. Hij was sinds donderdag al niet lekker. Nou, dat hebben we geweten. Niets was er goed en bij alles wat we probeerde bleef hij maar nee schudden. Eten, verschonen, spelen, knuffelen, zitten, wandelen, etc. Het maakte allemaal niet uit. Nee, dit is niet de Menno die we kennen. Donderdag ‘s-middags kreeg hij zelfs koorts (39,5′C), die hij tot en met zaterdagmiddag hield. En net zo snel als in Nederland de zon verdwijnt, zo snel verdwenen ook de koorts. Gelukkig maar, want hij zag er uit als een dweil. Denk nu niet van ‘we zijn er’ want er was nog meer voor ons in petto. Net als de koorts is verdwenen komen er van die rooie eilandjes op z’n huid tevoorschijn. Een hele tros. Je weet niet wat je ziet. Juist ja, gaan we toch maar even langs de dokter. Die zag meteen wat er aan de hand was: de 6e ziekte. Symptomen: 2 tot 3 dagen hoge koorts en daarna vol met rode vlekken. Die na een 4 tot 5 dagen weg zouden moeten zijn. Dat eerste klopt aardig naar we dachten. Laten we hopen dat de rest ook klopt.

“Hij had het niet beter kunnen timen. Vlaggen hangen uit. Examen-feesten worden voorbereid. Iedereen die geslaagd is voor zijn of haar eindexamen wil dit aan de buitenwereld laten zien. Toch is het stil op de Atilla. De vlag hangt niet uit. En er wordt geen feest voorbereid. Terwijl dat Menno wel degelijk geslaagd is. ‘Hoe kan dat?’ zul je zeggen. Wat is nou het geval: Wel drie keer heeft Menno de moeite genomen om zo’n gehoortest te doorlopen. En elke keer worden er speeltjes voorgehouden terwijl je je probeert te concentreren op de geluiden. ‘Was ‘t nou een leeuw of giraffe die ik in de rechter speaker hoorde?‘ Nou is dat op zich niet vervelend. Tenslotte zijn het leuke geluidjes. Je waant je zo in Burgers Zoo. Maar ‘t wordt allemaal wel vervelend als je er niet eens voor wordt beloond. Hij heeft niet eens een diploma gekregen! Het moet niet gekker worden. Zelfs bij de slager krijg je nog een stukje worst. Da’s toch wel het minste. Een dikke kus van Mama maakt alles goed. “
Continue reading ‘Burgers Zoo’

We gaan vandaag lekker met z’n drietjes fietsen. ‘s Ochtends als de zon volop schijnt is het heerlijk, maar tegen het middaguur wordt het toch wel heel erg donker. Het duurt dan ook niet lang meer voordat het begint te waaien en te regenen. Net op tijd hebben we de spulletjes binnen staan. Menno maakt daar niets van mee, die ligt op ??n oor in z’n bedje. ‘s Middags klaart het op en zijn we snel op de fiets gesprongen. Nee, niet letterlijk, want met zo’n kinderzitje voorop gaat dat niet zo best. Onderweg zijn we gestopt om een ijsje te eten. Héél toevallig reden we zo langs die italiaanse ijsco winkel. En die ijsjes schreeuwden ons gewoon naar binnen. We moesten wel. Afijn, allebei twee bolletjes in een hoorntje, dat moet genoeg zijn voor zo’n kort ritje. Maar ja, Menno was er ook bij. En die lust er wel pap van blijkt. Hebben wij ‘m dat aangeleerd? Hij bleef maar likken aan de ijsjes. Vooral het ijsje van papa was geliefd. Het was ook zo’n rara combinatie. Het zinde meneer al helemaal niet dat we weer verder gingen fietsen. Dikke tranen over z’n gezicht toen het ijsje op was en hij weer in het fietsstoeltje moest.