Knisper, knasper, knisper, knasper. Wat zit er nu dan toch onder m’n schoenen? Menno kijkt me vrolijk aan. Knisper, knasper, knisper, knasper. Menno kijkt nog maar eens naar beneden. Dat is leuk. ‘t is buiten helemaal wit. Een witte stoep, witte regen, witte auto’s. Naar school gaan betekent vandaag zo ongeveer twee keer zoveel tijd als ‘normaal. Voor zover je over normaal kunt spreken, want standaard stopt Menno zo’n beetje bij elke auto, motor, brommer, vrachtwagen die hij tegenkomt. Oftewel: alles wat op wielen rijdt. Maar ja, sneeuw is dan ook iets heel nieuws voor Menno. Op school wilde juffrouw Heddy nog gaan kleien, maar nee hoor, Menno niet. Die vond de sneeuw buiten veel interessanter. Andere kindjes gooiden sneeuwballen tegen de ramen, en da’s natuurlijk veel leuker. Juffrouw Heddy had al snel door dat er van het kleien niet veel terecht zou komen. Buiten kleien met sneeuwballen en sleetje rijden is kei vet.
Continue reading ‘Winter Wonder Land’