Zo langzamerhand kun je met Menno al leuke gesprekjes voeren. Zo wordt je regelmatig geconfronteerd met je eigen taalgebruik, je gewoontes en niet in de laatste plaats de nederlandse taal. Daarbij komt dat ie de laatste weken in de zogenaamde ‘waarom?’-fase zit. Je wordt er af en toe helemaal gek van. Als we over de A2 naar huis rijden wil Menno graag bij papa voorin zitten. Als ik tegen hem zeg dat dit niet kan volgt direct de vraag ‘Waarom?……het is toch niet druk op straat papa?’, ‘komt dan de politie papa?’ Dat de nederlandse taal niet altijd even helder is blijkt wel als we het in de auto hebben over de ruiten. ‘en dat is de voorruit’ …….of was het nu voor-raam‘. En thuis zwaait Menno papa uit bij het raam voor (snapt u het nog?) Idem natuurlijk voor de achterruit. En gemakshalve leggen we maar niet uit dat je ook nog achteruit kunt rijden. Leg dat maar eens uit aan een kind van drie! Je zou haast gaan twijfelen wat het echt moet zijn! En als we dan vertellen dat we ‘s-middags een boterham gaan eten, geeft Menno aan dat ie een ‘ander’ broodje wil……..een brood op een stokje…..? eeehhhhhh…… Eenmaal thuis zal meneer het wel even aanwijzen. In de voorraadkast wijst hij een stokbrood aan. Ok, daar hadden we zo snel niet aan gedacht.”