Je kunt aan Menno goed merken dat ie de laatste weken een ‘sprongetje’ heeft gemaakt. Zeg maar gerust een reuzensprong. Want deze jongeman kan al helemaal alleen fietsen! Het heeft even geduurd, maar een paar dagen geleden begon Menno met fietsen achter op het terras. Eerst een klein stukje, daarna rondjes om de tafel. Je kon met de minuut zien dat ie vorderingen maakte. Dan is de stap naar de straat natuurlijk zo gemaakt. Af en toe heeft ie nog een zetje nodig om te beginnen. De menselijke anatomie heeft over een paar dagen geen geheimen meer. Althans de basis dan. Menno vraagt ons de oren van het hoofd. ‘Wat is dit…?’. Naast hoofd, schouders, knie en teen (…knie en teen…) volgen nu de pols, keel, oksel etc. Hopelijk blijft het bloemetjes-en-bijtjes verhaal nog even uit. Ook de wc wordt zo langzaam aan bekend terrein. We hoeven niet eens aan te geven of ie naar de wc wil. Meneer komt zelf naar ons toe als ie nodig moet. Zelf de deur open maken, het licht aan doen, gaan zitten, doortrekken (is dit eigenlijk nog wel van toepassing in 2005?), handjes wassen en afdrogen. Alleen de ‘grote boodschap’ lukt nog niet altijd. Vandaag belande deze met een smeuïge smak op de parketvloer