Sinds afgelopen zondag heb ik er een fietsmaatje bij. Het begon allemaal met een schuchter ritje op de nieuwe fiets, en het eindigde met een ‘we zijn er bijna….maar nog niet helemaal!’. ‘s-morgens hadden we afgesproken om met de fiets naar Opa en Oma te gaan, en het begon inderdaad een beetje schuchter. Al na ongeveer 25 meter, bij de eerste verkeersdrempel, stapt meneer af. ‘Dat lukt me nog niet papa, ik stap even af’. Verder ging het keigoed. Zeker toen het licht heuvelaf ging en Menno niet meer kon remmen. Het gevolg: Menno in volle vaart over een dorpsweggetje, zo bij de boer het erf op. En dat ie het naar z’n zin heeft blijkt wel uit zijn reactie. Met een brede smile en pretoogjes kijkt hij me aan: “leuk hé papa?!!”