Natuurlijk had ik al veel eerder een nieuw verhaaltje moeten schrijven of foto’s moeten aanvullen. En toch…. soms valt het niet mee om de tijd, energie en creativiteit te vinden. Jammer, zeker als je ziet hoe de kids zijn gegroeid, de voortgang die ze hebben gemaakt. Dus, bij deze alsnog een stukje met een wat minder recente foto.

De kinderen zijn net naar bed, met de gebruikelijke rituelen. Nou zijn ze vandaag op het kinderdagverblijf geweest, en dan zijn ze meestal toch behoorlijk moe. Daar hebben we dan ook ‘s-avonds het nodige plezier van. Vandaag bleef Isa maar huilen en huilen en huilen en huilen. Op zich niet zo erg. Maar als je een lange dag achter de rug hebt, raakt het geduld ergens op. Dus na keer op keer rustig geprobeerd te hebben contact te maken volgen de rigoreuze maatregelen: ‘Dan ga je maar even op de trap zitten..’ tsja, dat werkt bij Isa niet, ze vindt het niet eens erg en blijft doorhuilen. Een keer wat strenger toespreken…. Helpt ook niet, ze zegt dat ze stopt met huilen, maar gaat net zo vrolijk weer door. Dan volgt het laatste alternatief: met het hoofd onder de koude douche! Gek genoeg vindt ze het niet eens erg. Met een nat hoofd komt ze welliswaar stil onder de douche vandaan, maar reageert meteen met: ‘lekker hè?’.

Je begrijpt het al: je kunt niet eens kwaad worden op zo’n kind. Toch maar even een droog pjama’tje aangetrokken en lekker warm onder de wol gestopt. Eens kijken hoe vaak we vannacht eruit mogen