Half Nederland schijnt er last van te hebben: verkouden of griep. Nu was papa al de klos, maar Isa spant de kroon. Ze was al een aantal weken niet helemaal lekker. En als ouder denk je dan dat het allemaal wel meevalt. Maar bij Isa leek het maar niet weg te willen. Gelukkig is ze niet zo flauw wat dat betreft, maar Marjan is toch maar met haar naar de doktor gegaan. Blijkt dat ze een longonsteking heeft. Even rustig aandoen dus. Hopelijk slaan de medicijnen snel aan.
Update: De medicijnen slaan aan! Gelukkig gaat het al weer wat beter met Isa.

De afgelopen weken hebben we toch nog een paar keer kunnen oefenen. Vooral voor papa was dat nodig, want die heeft een bloedhekel aan lopen. En raar maar waar, eigenlijk viel het best nog wel mee. Ruim een drie kwartier samen joggen zonder onderbreking. En daarna lekker onder de douche, heerlijk. Voor Menno was het allemaal wat simpeler. Hij bleef maar kwebbelen onderweg. Kortom: voor allebei geslaagd. En maar een klein beetje spierpijn.

Papa aan de telefoon voor het werk: ‘….ik zal wel aan de bel trekken als ‘t nodig is…’. Na het telefoongesprek vertelde Menno me doodleuk: Papa, je moet aan de bel duwen, niet trekken, dan trek je ‘m eraf, dan gaat ie kapot!

Eigenlijk is het altijd het zelfde liedje. ‘s-avonds als Menno naar bed gaat en al in z’n hoogslaper ligt, komt ie spontaan tot de ontdekking dat ie nog eventjes moet plassen. Laatst was het weer zover. Na enorm veel getreuzel klimt ie eindelijk zijn bed in. En ……”och, ik moet nog eventjes naar de w.c.”. Ja hoor Menno, ga maar. “En wel een beetje opschieten”. Als Menno klaar is en terug komt roept hij nog even: “Mam, ik kijk weer uit want de mouwen van mijn broek zitten nog steeds onder m’n voeten”.